|
|
|
|
(laatst aangepast op 05-07-2005) Geschiedenis van het beleid Op deze pagina zal ik alle stukken waarop beroep is gedaan tijdens zittingen, dan wel gedaan zou kunnen worden, onderbrengen, voor zover ik ze in mijn bezit heb of nog krijg. Een deel van deze stukken is ook op Vluchtweb te vinden, een deel is te vinden op de website van Buitenlandse Zaken of elders. Een totaal overzicht ontbreekt echter, vandaar deze pagina. Daarbij valt het mij op dat er van sommige auteurs meerdere stukken zijn, maar dat uit de jurisprudentie niet altijd af te leiden is welk stuk precies wordt bedoeld. Mijn eigen (in notities ondergrachte) commentaren zijn niet in dit overzicht opgenomen, die staan op de algemene pagina china.htm. De wetten en regels die eerst op deze pagina stonden zijn nu in een aparte pagina ondergebracht. Werkinstructies China Het beleid aangaande Chinese AMA's kent een lange voorgeschiedenis. Dit is van belang te onderkennen omdat op deze wijze kan worden bekeken of het beleid op redelijke gronden is gewijzigd. Op basis van een oudere uitspraak van de Rechtbank Den Bosch kwam ik op het spoor dat de IND tot april 2001 een beleid voerde waarbij ervan uitgegaan werd dat er geen adequate opvang kon worden geregeld in China indien een minderjarige asielzoeker diende terug te keren. In werkinstructie 192 wordt onder punt 3 simpelweg gesteld: "Het ambtsbericht van 23 januari 1998 biedt onvoldoende aanknopingspunten om te kunnen oordelen dat Chinese alleenstaande asielzoekers in zijn algemeenheid terug kunnen naar China vanwege de aanwezigheid van welzijnsinstellingen. Daadwerkelijke opvang in die welzijnsinstellingen is onvoldoende gewaarborgd." Dit beleid was gelet op werkinstructie 244, aangaande de geldigheid van de oude werkinstructies, na invoering van de nieuwe vreemdelingenwet op 1 april 2001 nog steeds geldig, maar werkinstructie 245 volgde reeds op 25 maart 2001. De geschiedenis is overigens wel frappant te noemen. In WI 33 (8-11-1995) wordt immers op basis van het ambtsbericht van 17 mei 1995 geoordeeld dat individueel onderzoek naar opvangmogelijkheden niet meer hoeft plaats te vinden. Adequate opvang kan worden verschaft door plaatselijke instellingen en niet per se alleen door familie (overigens werd niet uitgezet in afwachting van nader overleg met China over hoe). In 1996 ontstaat er dan tumult naar aanleiding van diverse berichten over wantoestanden in Chinese "weeshuizen" (Human Rights Watch "Death by Default" januari 1996, China Rights Forum "Unequal Opportunities" spring 1996, China Rights Forum "Lost Cause" spring 1996 en het BBC-TV-programma "Return to the Dying Rooms"). In WI 113 (29-1-1997) wordt naar aanleiding van jurisprudentie geconcludeerd dat de opvang onvoldoende gewaarborgd blijkt en dat het verkrijgen van meer waarborgen niet mogelijk is zolang de Chinese autoriteiten hieraan niet meewerken. Wel werden eventuele tegenstrijdige verklaringen als contra-indicatie gebruikt om een AMA-vtv te weigeren. Bij WI 192 zijn WI 33 en WI 113 geheel vervallen. In werkinstructie 245 vervalt WI 192, maar wordt nogmaals bevestigd dat vanaf 15 april 2001 het onderzoek in individuele gevallen naar adequate opvang wordt geïntensiveerd, daarvoor dienen vanaf 25 maart 2001 speciale vragenlijsten (in het chinees) te worden ingevuld. Tevens is bepaald dat een nadere evaluatie na een jaar zal plaatsvinden. Onder punt 2.2.3 wordt nog eens bevestigd dat het ambtsbericht 1998 vooralsnog onvoldoende grond biedt om adequate opvang tegen te werpen en dat derhalve het algemene beleid van toepassing is (TBV 2000/30). Vc1994 Alleenstaande Minderjarige Asielzoekers In de Vc1994 staat in hoofdstuk B7/13, met name in paragraaf 5 tot en met 7
beschreven hoe het beleid er uit zou moeten zien. Op basis van punt 13.5 kan het nader
gehoor aanleiding geven nader onderzoek te doen naar ouders en/of aanverwanten. In
paragraaf 13.6 staat dat binnen zes maanden een beslissing genomen moet worden en in punt
13.7 staat het speciale AMA-beleid verder beschreven: Vervolgens wordt door de TBV's een nadere aanvulling gegeven, de tekst van de TBV's komt niet automatisch in de plaats van de Vc, dat gebeurt later middels wijzigingsbeslissingen in de Staatscourant. TBV 1996/1 lijkt niet daadwerkelijk te zijn verwerkt in de Vc, in ieder geval lijkt de tekst van de Vc nimmer op die TBV te zijn aangepast in enige aanvulling van de losbladige editie. Er kon ook geen officieel wijzigingsbesluit worden gevonden, zoals dat voor de meeste TBV's wel alsnog is geschied. Dat in TBV1996/1 wel staat dat die tekst in de plaats komt van de Vc, maakt niet dat zulks ook het geval is, het lijkt er immers op dat voor TBV 1996/1 daartoe nooit de juiste procedure is gevolgd. TBV 1996/1 heeft desondanks toch een belangrijke invloed op de praktijk, maar op 7 november 2001 komt middels TBV 2001/33 een wijziging in het beleid. Daarbij is van belang dat er ook een overgangsregeling komt die voor de periode van 4 januari tot 7 november een einde maakt aan TBV 1996/1. Hierdoor blijft enkel nog de tekst van de Vc staan, hetgeen gunstiger is voor alle asielaanvragen ingediend in die periode, want de tekst van TBV 1996/1 is niet in de plaats getreden van de Vc (zie hiervoor). Wellicht is het voorgaande een "technicality" maar nu hebben we dan mogelijk eens baat aan de Raad van State, want die houdt wel van dit soort formalistische details. Door dit alles hebben alle aanvragen van voor 4 januari 2001 in principe ook recht op dat gunstigere beleid, in ieder geval zolang die procedures nog lopen op 7 november 2001. Deze redenering wordt dan ook door de Rechtbank Rotterdam gevolgd. Tot 12 maart 1996 geldt: Vc 1994 B7/13 Vanaf 7 november geldt een nieuw beleid: TBV 2001/33, d.d. 7 november 2001: Voor Chinese AMA's volgt dan meteen TBV 2001/34, d.d. 8 november 2001: Het is dat overgangsbeleid in combinatie met de onjuiste redenering dat er representatief onderzoek is gedaan dat er toe geleid heeft dat vele verblijfsvergunningen alsnog zijn ingetrokken of niet verlengd. De vraag is of dit nieuwe beleid zondermeer directe werking heeft, ook op reeds lopende procedures. Volgens de tekst van TBV 2001/34 wel. Op 24 april 2002 komt TBV 2002/13 die het beleid van 2001/34 bevestigt en tevens toelaat dat dergelijke aanvragen in het AC-model worden afgedaan. Tegen die praktijk heeft de International Kinderrechten Comité inmiddels geageerd in haar "Concluding Observations" van 30 januari 2004 waarin die praktijk als in strijd met artikel 29 IVRK wordt geacht en beveelt zelfs wijziging van de Vw2000 aan (zie ook paragraaf 53 en 54 van dat rapport. Op 25 juli 2003 komt dan TBV 2003/30 uit. Deze TBV beslaat 7 pagina's van de Staatscourant (pg 11-17) en bevat hoofdzakelijk de te gebruiken modellen voor de in te vullen vragenformulieren. Hierin wordt weer bevestigd dat het beleid voor Chinese minderjarige asielzoekers in werking is getreden op 8 november 2001. Er wordt nu verder geborduurd op het ambtsbericht van maart 2003, dat pas in mei 2003 uitkwam. Zo wordt er gesteld dat het nieuwe ambtsbericht geen aanleiding geeft het gevoerde beleid te wijzigen. Wel wordt opgemerkt dat uit het nieuwe ambtsbericht kan worden afgeleid dat ook minderjarige vrouwen met kind adequate opvang kunnen krijgen. Meest gunstige beleid De redenering is nu als volgt, omdat vele aanvragen van voor 7 november 2001 pas beslist worden na die datum om de AMV-verblijfsvergunning in te trekken, dient te worden bekeken welk beleid van toepassing is. In eerste instantie kijkt men dan naar de datum aanvraag. Dat beleid is van toepassing, tenzij er na die datum en voor de datum beslissen (let op ex tunc en ex nunc) een gunstiger beleid heeft gegolden. Door de TBV 2001/33 is er een periode vanaf 4 januari 2001 waar slechts de officiële tekst van de Vc B7/13 gold en daarin stond dat een intrekking of weigering te verlengen slechts kan indien alsnog via onderzoek aangetoond is dat er adequate opvang is bij ouders of aanverwanten. Vc B7/13.7 bepaalt ondermeer: Conclusie is dan ook dat nauwgezet de ontwikkelingen gevolgd moeten worden en dat naast de beleidslijn China er ook een beleidslijn minderjarige asielzoekers loopt. Die laatste lijn doorkruist echter een belangrijk aspect, namelijk de gedachte dat bij Chinezen geen adequate opvang bij ouders of aanverwanten zou moeten worden aangetoond. Dat is nu juist de crux, want daarmee heeft het ambtsbericht en alles wat daarbij hoort pas invloed op asielaanvragen ingediend vanaf 7 november 2001. Voor de aanvragen van minderjarigen van voor die datum dient het meest gunstige beleid te gelden en dat houdt zo doorredenerend niet alleen in dat slechts bij adequate opvang door ouders en/of aanverwanten, te beoordelen na onderzoek, gehanteerd kan worden op de verblijfsvergunning in te trekken of niet te verlengen, maar dat tevens wat betreft het meerderjarig worden de regel blijft staan dat indien men 18 jaar wordt voordat men drie jaar in Nederland is, toch een vergunning voortgezet verblijf dient te krijgen. Dit gaat ver, maar gelet op de eigen stukken van de IND, TBV 2001/33, kan niet anders worden geconcludeerd, zoals ook de Rechtbank Rotterdam reeds (in ieder geval deels) heeft gedaan. Volgens de IND geldt het beleid van TBV 2001/33 nog steeds, ook al is deze TBV per 1 maart 2002 komen te vervallen. Het was de bedoeling en dat is het nog steeds om de tekst van deze TBV alsnog in de Vc op te nemen. In een antwoord van de IND (46 Kb, pdf) d.d. 12 februari 2004, op vragen van de Rechtbank Rotterdam wordt daarenboven nog eens gesteld dat de datum aanvraag bepalend is voor de vraag welk beleid op iemands aanvraag van toepassing is. Werkinstructie 33, 8 november 1995: WI33_19951108_China.pdf
(99 Kb) Ambtsbericht China 1995: ambtsbericht19950517.pdf
(28Kb) Commentaren, aanvullende en andere geluiden 3 februari 2001, Artikel Martin Fackler in C-news: Fackler_20010203.pdf (8 Kb) January 1996, Human Rights Watch, ISBN 1-56432-163-0, "Death by default, a policy
of fatal neglect in China's State Orphanages": January 1996, "Return to the Dying Rooms", webpage met transcript en veel meer achtergrondinformatie: http://www.oneworld.org/tvandradio/dyingrooms.html Aanverwante artikelen: KinderrechtenComité: Human Rights in China (kantoren in New York en Hongkong) September 2002, Amnesty International, ASA 17/052/2002 AI October 2002,
"Establishing the rule of law and respect for human rights: the need for
institutional and legal reforms": In de krant: Overzicht van krantenknipsels in de Volkskrant in de periode 2003-2004: Onjuiste informatie in ambtsbericht 2001 Er staan meer onjuistheden en onvolledigheden in dit ambtsbericht, zie ook mijn commentaar van september 2003. Een later ontdekte onjuistheid, bij controle ter plaatse, bleek het navolgende te zijn. In dit ambtsbericht vindt men het in Guangzhou bestaande “Children Wellfare Institute” niet. Het blijkt er namelijk wel te zijn. Ik heb dit “Children Wellfare Institute” december 2003 bezocht samen met een collega (nederlandse) advocaat en we werden daar rondgeleid. We mochten geen foto’s maken en veel antwoorden kregen we ook niet. In dat gebouw waren opvallend veel jonge babies aanwezig, kinderen ouder dan zes hebben we niet gezien, de ouderen dan een half jaar, waren nagenoeg allen gehandicapt (voor zover we dat konden beoordelen). Het eerste lokaal dat je tegenkomt, links naast de ingang is het
adoptiebureau. Normaliter komen bezoekende mensen ook niet verder dan die ruimte. Dit
lokaal was (kennelijk voor de gelegenheid) versierd met foto's van babies die naar
Nederlandse ouders waren gegaan. Het zag er zeer netjes en opgeruimd uit. Ondanks de
schoonmaaklucht konden we de urinelucht nog ruiken toen we verder werden rondgeleid. Er
was ook opvallend veel personeel aanwezig, ongeveer één op de twee á drie kinderen. Dit
model tehuis bleek al heel lang te bestaan, we kregen ook een (oud) foldertje mee. Het is
dan ook merkwaardig dat het ambtsbericht 2001 stelt dat er geen Children Wellfare
Institute is in Guangzhou ("In Guangzhou bestaan geen weeshuizen"). Het wel in
het ambtsbericht genoemde adres in het Tianhe district, Longdong, blijkt nu juist het door
ons aangetroffen Children Wellfare Institute te zijn, dus dat daar juist kinderen van 15
jaar en ouder worden ondergebracht klopt niet. In het ambtsbericht staat dat juist die
laatste categorie aldaar wordt ondergrebracht, hetgeen duidelijk niet het geval is. Om een kopie te zien van een set administratieve papieren, de ID-kaart, het hukouboekje, inclusief de overige familieleden, een diploma en een dagvaarding/oproep, zie deze uitgebreide set (pdf, 519 Kb)
|
